Onderzoek laat zien dat mensen die zich veelal zelf erg belangrijk en goed vinden meer en meer voet aan de grond krijgen binnen het leidinggevend echelon. Dit terwijl je toch zou denken dat we inmiddels wel weten dat voor kwalitatief goed leidinggeven een andere insteek nodig is. Een stijl van oprecht en onbevooroordeeld luisteren naar de ander. Luisteren vanuit onbevangen, respectvolle vraagstelling; vanuit relationele en menselijke waardigheid.

Naast de intentie tot dat oprechte en onbevooroordeelde is hierbij uiteraard ook de technische kunst van het vragenstellen van belang. We kennen denk ik allemaal bijvoorbeeld wel de quasi empathische vragen, waarbij je ‘aan je water’ voelt dat de ander ergens (anders) op uit is? Het zit dan ook niet enkel in inhoud, maar ook en wellicht zelfs ‘met name’ in de soort vraag, de subtiliteit van de intonatie en het non-verbale. Echtheid verloochent zich niet!

Een leidinggevende die zichzelf niet zo belangrijk vindt, goed luistert, oprecht geïnteresseerd is en de vragen juist stelt, kan ambities duurzaam waarmaken. Deze leidinggevende weet namelijk waar bij medewerkers energie weglekt, waar kwaliteit wordt verspild en wat anders moet en kan. Bij dergelijke leidinggevenden is men eerder geneigd om te laten weten wat hen bezighoudt.

Ach, het is wellicht iets om eens over na te denken!

Groeten,
Ron